Fotografia otworkowa.

yoonson napisał(a): tak.

"Tak" co? Wyrzucasz dzieło (być może doskonałe) tylko dlatego, że nie powstało pod Twoją 100% kontrolą? OK, Twoje prawo. Dla mnie jest to co najmniej dziwne.

Dzieło w dużej mierze nie powstaje świadomie. I nigdy nie jest szczelnie zamknięte w klatce sensu, jaki nałożył nań autor. Otwartość dzieła polega na możliwości mnogości interpretacji, których autor nie jest w stanie żadną miarą kontrolować.

Platon był geniuszem nie dlatego, że od początku było jasne "co autor miał na myśli", ale że do dzisiaj można go odczytywać na wciąż nowe sposoby.

Przyjdzie Tomku czas, kiedy porzucisz przesąd o stuprocentowej kontroli nad dziełem i zaczniesz dbać o to, by element nieprzewidywalności był tym, co w Twoich pracach najlepsze.

Wstęp do wątpienia

NIGDY

yoonson napisał(a): to oddam Ci cały swój majątek.

ciekawe co wchodzi w skład majątku

marian, jaskiniar, czarek, janeq, epoxy1 - we remember ...

jac123 napisał(a): yoonson napisał(a): to oddam Ci cały swój majątek. ciekawe co wchodzi w skład majątku

hektary i trochę gratów

Powtarzalność nie jest niezbędna w procesie fotografowania i o niej nie stanowi. Weźmy np. sceny uliczne ,rzadko kiedy uda nam się powtórzyć ekspozycję w ten sam sposób, bo na ulicy panuje ruch, zmienia się układ cieni itp. Jeśli fotografia jest sztuką, to właśnie ogólnie pojęta niepowtarzalność może o tym przesądzać. Czy ktoś widział malarza który maluje dwa takie same obrazy, raczej nie, każdy się stara aby powstało dzieło niepowtarzalne, bo tylko takie stanowi sztukę. Gdybyśmy osiągnęli 100% powtarzalność to mamy do czynienia z rzemieślnikiem.

Post był edytowany 2012-01-18 13:08:35

marian, jaskiniar, czarek, janeq, epoxy1 - we remember ...

implicite napisał(a): Dzieło w dużej mierze nie powstaje świadomie. I nigdy nie jest szczelnie zamknięte w klatce sensu, jaki nałożył nań autor. Otwartość dzieła polega na możliwości mnogości interpretacji, których autor nie jest w stanie żadną miarą kontrolować. Platon był geniuszem nie dlatego, że od początku było jasne 'co autor miał na myśli', ale że do dzisiaj można go odczytywać na wciąż nowe sposoby. Przyjdzie Tomku czas, kiedy porzucisz przesąd o stuprocentowej kontroli nad dziełem i zaczniesz dbać o to, by element nieprzewidywalności był tym, co w Twoich pracach najlepsze.

Matko co za bełkot.

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

MartaW napisała: To ja tylko powiem, że wśród solarek, które widziałam, jest sporo takich, które zaliczam do kategorii 'radość oczu moich' (definicji kategorii nie podam!). Solarigrafia nie jest fotografią??? O rety!

Pani Marto, pomijając zagadnienia semantyczne, solarigrafia nie jest w żaden sposób zjawiskiem fotograficznym.
Jest to eksperyment w którym żadna zaplanowana wartość wyjściowa nie daje się osiągnąć.
Nie da się stworzyć konsekwentnego cyklu - pomijając godzinowy rozkład smug pozostawionych przez słońce.
Przez fotografię rozumiem tu możliwość powtarzania a także osiągnięcia zamierzonych celów.
Tak jak oblanie płótna farbą nie jest malarstwem. To również eksperyment.

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

Tak sobie czytam z rozbawieniem niemalże. Przypomniał mi się pewien film:

"„Zrozumieć poezję. Napisał J. Evans Pritchard, doktor filologii. Aby w pełni zrozumieć
poezję i trafnie ocenić jej wartość, musimy posiąść najpierw umiejętność rozpoznawania
stopy wiersza, rymów i tropów, a następnie postawić przed sobą dwa zasadnicze
pytania. Pierwsze: z jakim artyzmem przedstawiono w wierszu podjęty temat? I drugie: jaką
wagę znaczeniową ten temat posiada? Odpowiedź na pytanie pierwsze ocenia artystyczną
doskonałość utworu, a odpowiedź na pytanie drugie ocenia ważność jego treści. Kiedy
odpowiemy już na oba pytania, zrozumienie wiersza i określenie jego wspaniałości przyjdzie
nam stosunkowo łatwo. Wystarczy, jeśli artystyczną doskonałość odłożymy na osi
horyzontalnej, a ważność treści na osi wertykalnej. Wówczas rozmiar zakreślonego na
naszym wykresie pola stanie się dla nas odpowiednią miarą wspaniałości wiersza. Na
przykład, sonet Byrona może uzyskać wysoką notę na osi wertykalnej, ale jedynie przeciętną
na osi horyzontalnej, gdy tymczasem sonet Szekspira uzyska wysokie noty zarówno na osi
wertykalnej, jak i horyzontalnej, dając nam na wykresie bardzo duże pole i ujawniając w ten
sposób swą rzeczywistą wspaniałość.”"

Zwłaszcza to zdanie: "Wystarczy, jeśli artystyczną doskonałość odłożymy na osi
horyzontalnej, a ważność treści na osi wertykalnej. Wówczas rozmiar zakreślonego na
naszym wykresie pola stanie się dla nas odpowiednią miarą wspaniałości wiersza."

Tak więc - za linijki chłopcy i dziewczęta.

Przypomniałeś mi o anegdocie Kierkegaarda. Pewien filozof zyskał wielki wewnętrzny spokój, ponieważ rozwiązał problem śmierci. Niestety, w chwili zagrożenia życia wpadł w panikę, ponieważ nie miał przy sobie swoich notatek.

Wstęp do wątpienia

Kedys ktos powiedzial ... FOTO...GRAFIA malowanie swiatlem

Solarki to fotografia !

Foma 400 z wyboru ... bo najgorsza !

bulgot...

Niestety nie .

Foma 400 z wyboru ... bo najgorsza !

Pani Marto, pomijając zagadnienia semantyczne, solarigrafia nie jest w żaden sposób zjawiskiem fotograficznym. Jest to eksperyment w którym żadna zaplanowana wartość wyjściowa nie daje się osiągnąć. Nie da się stworzyć konsekwentnego cyklu - pomijając godzinowy rozkład smug pozostawionych przez słońce [...]

Tutaj wchodzimy na pytanie od jakiej skali czasu fotografia przestaje być fotografią. Nikt nie podważy że zdjęcie naświetlane 1/500s to fotografia. Zdjęcia nocne z ekspozycją kilku godzinną też nie budzą wątpliwości.A ekspozycja trwająca 24 godziny albo 48? A tydzień i miesiąc? W którym momencie kończy się fotografia?

Bo jeśli chodzi o kontrole nad sceną i przywidywanie zdarzeń to trwająca miesiąc na pustynni ekspozycja będzie zapewne bardziej przewidywalna niż 1 minuta na ulicy miasta.

Rozumiem, że np mokry kolodion to też nie technika fotograficzna, bo przecież syfy, bo przecież można źle go wylać, bo przecież!

a gdzie to ja napisałem, że solarka nie jest fotografią?
napisałem tylko, że:
nie (dla mnie), bo nie (moje nie) - a dokładnie dlatego, że lubię powtarzalność i tę możliwość panowania nad obrazem.

w solarkach zdjęcie robi w dużej mierze przypadek, lubię, kiedy zdjęcie robi fotograf.
o!

w tej wypowiedzi można się nawet doczytać, że twierdzę (nie wprost, ale jednak), iż jest to jednak fotografia.

i raz jeszcze powtórzę:
idzie mi o powtarzalność procesu, nie sceny
przy portrecie mogę nad tym zapanować w 100%
w solarce nie

w stricie też można zapanować nad procesem
o technicznym aspekcie tutaj piszę

a swoją drogą - solarki nie wydają mi się estetyczne
inna inszość z pindolami - te, tak.

jarek napisał(a): implicite napisał(a): Dzieło w dużej mierze nie powstaje świadomie. (...) Matko co za bełkot.

Bełkot nie bełkot. Jedyną świadomą cezurą jest decyzja autora o publikacji dzieła. To co było przed nie ma znaczenia dla odbiorcy, to co się będzie działo po nie należy już do autora. Rolę autora możemy rozpatrywać pod kątem - dlaczego zdecydował się na publikację.

Nie no ludzie

"Dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju"
(Łk 1, 78-80)

jarek napisał(a): MartaW napisała: Solarigrafia nie jest fotografią??? O rety! Pani Marto, pomijając zagadnienia semantyczne, solarigrafia nie jest w żaden sposób zjawiskiem fotograficznym.

Oops. Niepce, pionier fotografii, nie robił fotografii? (nie ważne, że to się jeszcze tak nie nazywało). Trwały obraz powstały na materiale światłoczułym pod wpływem oddziaływania światła na ten materiał - OK, niech Ci będzie że to tylko pusta semantyka.

jarek napisał(a):Jest to eksperyment w którym żadna zaplanowana wartość wyjściowa nie daje się osiągnąć. Nie da się stworzyć konsekwentnego cyklu - pomijając godzinowy rozkład smug pozostawionych przez słońce.

Pozwolę się nie zgodzić. Stworzyłem konsekwentny cykl (zapraszam na Działdowską 6, Warszawa, do połowy lutego), zamierzony, zaplanowany, i zrealizowany (osiągnąłem zaplanowaną wartość wyjściową).

jarek napisał(a): Przez fotografię rozumiem tu możliwość powtarzania a także osiągnięcia zamierzonych celów.

Powtarzalność to przesąd. Ale osiągnięcie zamierzonych celów - śmiem twierdzić, że obok obrazów, które wyszły zupełnie inaczej niż oczekiwałem (głównie za sprawą ciekawskiego człowieka, który zniszczył kamerę i zaingerował w założony proces naświetlania), znakomita większość obrazków realizuje zamierzone cele. I nie na zasadzie, że celem jest ochlapanie płótna farbą - osiągam kadr i obraz taki jak zamierzałem, jak zaplanowałem, i jaki sobie wyobrażałem decydując się na umieszczenie takiej a nie innej kamery z takim a nie innym papierem w takim a nie innym miejscu.
Z resztą, jak dobrze poszukasz, znajdziesz wiele zaplanowanych i zrealizowanych solarigrafii innych autorów.

jarek napisał(a): Nie no ludzie

A polecam sięgnąć nieco do filozofii fotografii, nie tylko do techniki Technika, proces, kontrola, powtarzalność... to _jedynie_ NARZĘDZIE.