.. no to może dzisiaj na temat II

Bo Ty mówisz o szacunku do fotografii.

"Fotografia jest jak seks. Jak nie ma uczucia, to nawet najlepsza technika nie pomoże".

Mówicie o zasadach. Ale te były łamane od samego początku. Mam nawet taką książeczkę z 1889 roku. Taki photoshop tamtych czasów. Słusznie mówi DAAD o szacunku. I pięknie-niepięknie opisuje wrażenia z cyfrowego szamba M6nj.
Ja się całkowicie zgadzam z Waszymi wnioskami.

DAAD napisał(a): Bo Ty mówisz o szacunku do fotografii.

Na to wychodzi, ale czy do narzędzia dającego nam takie możliwości i do spuścizny tych wszystkich ludzi, którzy ją stworzyli nie powinniśmy mieć szacunku w przypadku kiedy staramy się zrobić coś więcej niż wakacyjny pstryk? Uważam że powinniśmy, powinniśmy mieć szacunek do sztuki bo tylko w taki sposób będzie ona nam dana.
weźmy takiego Wołkowa- jaki ten człowiek miał szacunek do fotografii, przyrody, ludzi- to dlatego jego obrazy pomimo czasami delikatnego kiczu są tak przejmujące.

Polecam jeśli ktoś nie zna:
https://www.youtube.com/watch?v=uwFCjvi0dQk

http://64asa.wordpress.com/

januszM napisał(a): Przyznam, że mnie też kolorowy street się bardziej podoba. Kolor wprowadza dodatkowy wymiar, więcej możliwości tematów, większy realizm scen. Kolorowe zdjęcia uliczne są moim zdaniem trochę trudniejsze w odbiorze. Przy czarno białych treść, kompozycje widać od razu, kolor trzeba czasem dłużej przestudiować żeby wydobyć to o co chodziło autorowi.

Przyznam szczerze, że dużo bardziej wolałam Twoje czarno-białe zdjęcia, niż kolorowe

Do mnie również bardziej przemawiają te czarno-białe.

Epoxy- książki są różne nie warto patrzeć na każdą przez pryzmat wyroczni. Każdą książkę napisał człowiek i czytasz jego myśli, jego preferencje. Lepiej być wybiórczym.

Co do koloru to w moim odczuciu nie daje nam dodatkowego wymiaru a wprowadza często nie potrzebny chaos, który skutecznie nie pozwala nam skupić się na emocjach fotografa czy swoich.
Ja tam wierzę mistrzowi - Billowi Brandtowi, który powiedział że próbował i nigdy żaden jego kolor nie był dobry. Podejście Kenny mówiącego, że skoro kolor widzmy na codzien to nie ma on potrzeby pokazywania go po raz kolejny. Chce pokazać cos wyjątkowego coś co zaskoczy odbiorcę. Takie podejście jest mi bliskie. Nigdy żaden kolor mnie nie poruszył. Widziałem \"ładne\" zdjęcia w kolorze, ale na pewno nie wywołały we mnie emocji i już ich nie pamiętam.

Obecnie cyfrowcy potrafią zaskoczyć głównie głodnymi dziećmi, lub ofiarami wojen.. widzimy to na każdym konkursie..obrzydliwe i marne.

Post był edytowany 2016-11-15 23:18:26 przez m6nj

http://64asa.wordpress.com/

m6nj napisał(a): Dlaczego tak jest i dlaczego kolor w fotografii cyfrowej jest tak obcy moim zmysłom? Po pierwsze łatwość i dostępność programów powoduje, chęć pokazania czegoś czego w kadrze nie było. Woda jest jak z raju a niebo jakiego nigdy oko ludzkie nie widziało. Mało kto umie się temu oprzeć. Ktoś napisze- ale w analogu na papierze też sie maskuje i \\\'oszukuje\\\' - owszem, ale w jakim stopniu?

Moje doświadczenia pokazują, że wcale nie jest łatwo zrobić zdjęcie tak jak widzimy je w naturze oczami. W końcu oko ludzkie działa inaczej, aparat nieco inaczej. Więc \"poprawianie\" zdjęcia często wynika z chęci pokazania na zdjęciu tego co widziało oko. Druga rzecz, każdy widzi inaczej, jesteśmy indywidualnościami, odbieramy rzeczywistość zupełnie odmiennie. To co jest na zdjęciu jest indywidualną interpretacją ( i nie mówię o jakichś mocniejszych ingerencjach). Stwierdzenie, że zdjęcie oddaje rzeczywistość jest dla mnie fikcją. Albo zadam pytanie: czyją rzeczywistość?

Nie idzie o książkę jako taką, idzie o to, że ten pęd do udziwnienia fotografii był prawie od początku (książka przykładem jedynie). Stad potrzebni są ludzie z \\\"organicznym\\\" przestrzeganiem zasad, czystością taką i analitycznym spojrzeniem.
Żeby z tego zalewu kolorków wyjść z honorem. Ja myślę, że powolutku tradycyjna fotografia to już bardziej dziedzina sztuk graficznych, bo rzemiosło już nie \\\"zanieczyszcza\\\" takiej jej czystej postaci. W rzemiośle już cyfra rządzi i \\\"fotoszopki\\\".

Dlatego dziwię się wojnie ze starymi materiałami, bo to już grafika bardziej, i nie dziwię się dążeniu do doskonałości, bo to też już grafika właściwie. Ale animozje pozostają ze względu na odmienne pojmowanie tego czym jest fotografia. Tu się tradycja gryzie ze zmianami jakie następują.

Post był edytowany 2016-11-15 23:22:21 przez epoxy1

Moje doświadczenia pokazują, że wcale nie jest łatwo zrobić zdjęcie tak jak widzimy je w naturze oczami. W końcu oko ludzkie działa inaczej, aparat nieco inaczej. Więc \\\\\\\"poprawianie\\\\\\\" zdjęcia często wynika z chęci pokazania na zdjęciu tego co widziało oko. Druga rzecz, każdy widzi inaczej, jesteśmy indywidualnościami, odbieramy rzeczywistość zupełnie odmiennie. To co jest na zdjęciu jest indywidualną interpretacją ( i nie mówię o jakichś mocniejszych ingerencjach). Stwierdzenie, że zdjęcie oddaje rzeczywistość jest dla mnie fikcją. Albo zadam pytanie: czyją rzeczywistość?

Zdecydowanie MOJĄ. I to jest odpowiedz na wszystko. Jeśli nie widzisz na zdjęciu tego co chcesz pokazać to żaden program Ci nie pomoże, bo tego nie widzisz. Nie złapałaś chemii z kadrem, nie zrozumiałaś go- tak ja uważam, takie mam podejście. Dlatego nie mam żadnego dobrego zdjęcia i pewnie długo jeszcze go nie wykonam. Nie mniej jednak nie martwi mnie to bo wolę zrobić jedno dobre zdjęcie w życiu niż 1000 knotów.

Post był edytowany 2016-11-15 23:24:31 przez m6nj

http://64asa.wordpress.com/

Gata napisał(a): Albo zadam pytanie: czyją rzeczywistość?

Rzeczywistość fotografującego, światło, motyw, kontrast, barwę, perspektywę.
To wszystko co przekazuje nam fotografujący. Jeśli oczywiście potrafi.

"Fotografia jest jak seks. Jak nie ma uczucia, to nawet najlepsza technika nie pomoże".

epoxy1 napisał(a): Nie idzie o książkę jako taką, idzie o to, że ten pęd do udziwnienia fotografii był prawie od początku (książka przykładem jedynie). Stad potrzebni są ludzie z \\\'organicznym\\\' przestrzeganiem zasad, czystością taką i analitycznym spojrzeniem. Żeby z tego zalewu kolorków wyjść z honorem. Ja myślę, że powolutku tradycyjna fotografia to już bardziej dziedzina sztuk graficznych, bo rzemiosło już nie \\\'zanieczyszcza\\\' takiej jej czystej postaci. W rzemiośle już cyfra rządzi i \\\'fotoszopki\\\'.

Dobrze to napisałeś.

http://64asa.wordpress.com/

Jak się robi fotografię, to najprościej pamiętać o złotej zasadzie, że to nie aparat robi zdjęcie z natury. Mamy tą naturę później w formacie, ze swej natury zamkniętą w ramki negatywu. I poprzez obróbkę możemy zmienić charakter obrazu (ten przykład z Ansela dobry jest), i tu już śliskie sprawy się zaczynają. Purytanin będzie dążył do prawdy i porządku. Inny zaś fotograf będzie interpretował dowolnie, albo jak wyjdzie. W sumie to jak zechce zrozumieć odbitkę odbiorca jest sprawą odbiorcy.
Czyli, że co? Jakby się nie obrócił doopa z tyłu?
Ale to chyba nie jest powód by nie dążyć do ideału w sensie formy i obrazu, albo też rozdzielić te sprawy (fotografia konceptualna na przykład) i dalej dążyć do perfekcji.

To się nawet ciekawe zrobiło. Myślę, ze M6nj może spokojnie robić swoje fotografie, i o ile jest z nich zadowolony, nazywać je dobrymi fotografiami. Bo i tak oceni to po swojemu oglądający (często niefachowiec, a właściwie prawie zawsze laik).

Ja tam lubię męczyć Pankine dla jej chorych właściwości i efektu końcowego.

Post był edytowany 2016-11-15 23:42:32 przez epoxy1

m6nj napisał(a): Ja tam wierzę mistrzowi - Billowi Brandtowi, który powiedział że próbował i nigdy żaden jego kolor nie był dobry. Podejście Kenny mówiącego, że skoro kolor widzmy na codzien to nie ma on potrzeby pokazywania go po raz kolejny. Chce pokazać cos wyjątkowego coś co zaskoczy odbiorcę. Takie podejście jest mi bliskie. Nigdy żaden kolor mnie nie poruszył. Widziałem \\\'ładne\\\' zdjęcia w kolorze, ale na pewno nie wywołały we mnie emocji i już ich nie pamiętam. Obecnie cyfrowcy potrafią zaskoczyć głównie głodnymi dziećmi, lub ofiarami wojen.. widzimy to na każdym konkursie..obrzydliwe i marne.

Trochę mieszasz, bo hardkorowa reporterka z konkursów typu WPP a foty Brandta czy Kenny to kompletnie inne bajki i estetyki. Porównywanie jabłek i gruszek, niby to i to owoc, ale są po prostu różne. Porównywanie ich nie ma większego sensu.

Ja tam też wierzę paru mistrzom np. tacy Alex Webb czy Saul Leiter bez koloru są zupełnie innymi fotografami, mniej interesującymi, bo kolor to kolejna warstwa znaczeń, którą niełatwo opanować zarówno fotografowi jak i odbiorcy. Nie jest ani lepsza ani gorsza od czerni i bieli, jest inna służy do przekazania innych treści i znaczeń. Nie każdy jest na to wrażliwy, tak jak nie każdy jest wrażliwy na BW.

epoxy1 napisał(a): Jak się robi fotografię, to najprościej pamiętać o złotej zasadzie, że to nie aparat robi zdjęcie z natury. Mamy tą naturę później w formacie, ze swej natury zamkniętą w ramki negatywu. I poprzez obróbkę możemy zmienić charakter obrazu (ten przykład z Ansela dobry jest), i tu już śliskie sprawy się zaczynają. Purytanin będzie dążył do prawdy i porządku. Inny zaś fotograf będzie interpretował dowolnie, albo jak wyjdzie. W sumie to jak zechce zrozumieć odbitkę odbiorca jest sprawą odbiorcy. Czyli, że co? Jakby się nie obrócił doopa z tyłu? Ale to chyba nie jest powód by nie dążyć do ideału w sensie formy i obrazu, albo też rozdzielić te sprawy (fotografia konceptualna na przykład) i dalej dążyć do perfekcji. To się nawet ciekawe zrobiło. Myślę, ze M6nj może spokojnie robić swoje fotografie, i o ile jest z nich zadowolony, nazywać je dobrymi fotografiami. Bo i tak oceni to po swojemu oglądający (często niefachowiec, a właściwie prawie zawsze laik). Ja tam lubię męczyć Pankine dla jej chorych właściwości i efektu końcowego.

Jest tu pewien błąd. Purytanin moim mniemaniu nie dąży do czystości formy tylko do czystego i klarownego przekazania swojej emocji. niechlujne przekazanie może całkowicie ją zmienić co spowoduje że ani fotograf ani odbiorca nie będzie z niej zadowolony. I dlatego technika jest istotna.

Po drugie ocena oglądającego nie determinuje mojej fotografii, bo tak się nie da. Nie zadowolisz każdego i nigdy w sztuce o to nie chodziło. Trzeba rozdzielić rzemiosło od swojego \"ja\".

http://64asa.wordpress.com/

Grisza napisał(a): m6nj napisał(a): Ja tam wierzę mistrzowi - Billowi Brandtowi, który powiedział że próbował i nigdy żaden jego kolor nie był dobry. Podejście Kenny mówiącego, że skoro kolor widzmy na codzien to nie ma on potrzeby pokazywania go po raz kolejny. Chce pokazać cos wyjątkowego coś co zaskoczy odbiorcę. Takie podejście jest mi bliskie. Nigdy żaden kolor mnie nie poruszył. Widziałem \\\\\\\'ładne\\\\\\\' zdjęcia w kolorze, ale na pewno nie wywołały we mnie emocji i już ich nie pamiętam. Obecnie cyfrowcy potrafią zaskoczyć głównie głodnymi dziećmi, lub ofiarami wojen.. widzimy to na każdym konkursie..obrzydliwe i marne. Trochę mieszasz, bo hardkorowa reporterka z konkursów typu WPP a foty Brandta czy Kenny to kompletnie inne bajki i estetyki. Porównywanie jabłek i gruszek, niby to i to owoc, ale są po prostu różne. Porównywanie ich nie ma większego sensu. Ja tam też wierzę paru mistrzom np. tacy Alex Webb czy Saul Leiter bez koloru są zupełnie innymi fotografami, mniej interesującymi, bo kolor to kolejna warstwa znaczeń, którą niełatwo opanować zarówno fotografowi jak i odbiorcy. Nie jest ani lepsza ani gorsza od czerni i bieli, jest inna służy do przekazania innych treści i znaczeń. Nie każdy jest na to wrażliwy, tak jak nie każdy jest wrażliwy na BW.

Brandt to w 80% street czy reporterka, ale oparta na zupełnie innych emocjach. Keena to oczywiście zupełnie inna bajka.
To że kolor nie jest gorszy czy lepszy to jest obiektywizm, ja opieram się o subiektywne odczucia.

http://64asa.wordpress.com/

Z kolorem wszystko jest fajnie, Ale tak jak kiedyś czytałem opowieści fotografów Magnum (przy okazji promocji Nikona F4s), to oni za jednym podejściem, do prostego tematu (prawie wszyscy!) wykonywali około 2000 zdjęć. I z tego wybierali około 20 \\\\\\\"dobrych\\\\\\\". Uznane nazwiska. I mówię tu o kolorze. Ta sama akcja z filmem B&W powodowała, że zdjęć z około 1000 wybierali 60 do 100. To świadczy, nie o tym, ze kolor jest trudniejszy, tylko jest mniej akceptowalny, chyba przez percepcję.
W każdym razie czarno białych zdjęć wybierano więcej.

Chwała zatem fotografowi, który zrobi dobre barwne zdjęcie i będzie od razu zadowolony po jego wywołaniu i opracowaniu. Bo to duża sztuka.

A propo wyżej, nie ma błędu. Jeśli narzuci się temat i interpretację (w fotografii trudno o to, stąd trupy i wojna na zdjęciach są takie nośne), to jest OK. Jak się nie da, to wrażenia powstają jedynie u patrzącego na zdjęcie, technika wtedy nie jest aż tak ważna, bo się intencje rozjechały i mamy klops. Ale prawdą jest, że nie każdy jest estetą i geniuszem.
Stąd epitety nawet na AT. A ja muszę Koledze powiedzieć, ze Kolega to ma. Ten zacny kluczyk do głowy konsumenta fotografii. Tylko to dążenie do doskonałości może się stać sztuką dla sztuki, a ten kluczyk się zgubi. Kiedyś trzeba przestać dążyć.

Trzeba spać, na czwartą do pracy!

Post był edytowany 2016-11-16 00:03:19 przez epoxy1

Przekomarzania kolor vs b&w są bez sensu.
Rozumiem, że w przypadku identycznej fotografii można się próbować \"spierać\", czy lepiej jej w kolorze, czy też w czarno-bieli. Ale nie można tego szerzej uogólniać w żaden sposób.
Czy wyobrażacie sobie np. zdjęcia przyrodnicze ptaków w cz-b? Owszem jedno, czy drugie np. z profilu może tak, ale generalnie ptaki to raczej kolor. I tak by jeszcze można podawać inne przykłady, zatem nie da się przyjąć generalnej zasady.
Wspomniany Wołkow, na początku robił cz-b (i ewentualnie kolor), aby później przejść tylko na slajdy. Zatem w miarę nabywania doświadczenia i \"rozwoju\" fotografującego następuje często zmiana środków wyrazu, co nie znaczy że wcześniej było gorzej, było po prostu inaczej.

marian, jaskiniar, czarek, janeq, epoxy1 - we remember ...

Masz rację całkowitą. Tylko, że ja napisałem, że kolor a B&W to także kwestia psychologii i podświadomości. Ponadto fotografowie doświadczeni robili w kolorze i potrzeba było (na ten sam temat)
na zrealizowanie dużo więcej koloru jak czerni i bieli. Przy B&W bardziej szanowali materiał i myśleli odpowiedzialniej. Przy kolorze już nie.
I wydaje się, że stąd ten podział, czarna i biała wymaga więcej odpowiedzialności. Kolor się pstryka, po prostu i wybiera z masy, albo go szukasz specjalnie gdzieś na mieście. To oczywiście nic nie znaczy, ale tak jest. To też przy samym fotografowaniu co nieco inne problemy - kolor. Puchalski miał z tym problem, przed wojną robił na B&W a po wojnie w kolorze. On widział różnicę. Co nie zmienia faktu, że fotografia jest jedna, ale w dwóch osobach: Analogowej i Cyfrowej.
Amen

O cyfrowej nie gadamy.

epoxy1 napisał(a): Masz rację całkowitą. Tylko, że ja napisałem, że kolor a B&W to także kwestia psychologii i podświadomości. Ponadto fotografowie doświadczeni robili w kolorze i potrzeba było (na ten sam temat) na zrealizowanie dużo więcej koloru jak czerni i bieli. Przy B&W bardziej szanowali materiał i myśleli odpowiedzialniej. Przy kolorze już nie. I wydaje się, że stąd ten podział, czarna i biała wymaga więcej odpowiedzialności. Kolor się pstryka, po prostu i wybiera z masy

Nadinterpretujesz. Można tą większą ilość klatek kolorowych wyjaśnić prościej niż cykaniem. W kolorze jest więcej zmiennych i więcej możliwości zepsucia zdjęcia w sensie kompozycji i treści nie wspominając już o możliwych błędach technicznych rujnujących slajd, a nie mających aż takiego wpływu na bw. W kolorze łatwo skopać zdjęcie małym elementem pozornie nie istotnym, który początkowo umyka, stąd robi się więcej żeby zmniejszyć szansę wtopy a zwiększyć szanse uzyskania dokładnie tego co się chce osiągnąć. A druga sprawa to fakt, że większość fotografów uczyła się fachu na fotografii czarno-białej, więc mieli ją niejako bardziej zakodowaną w głowie i w naturalny sposób szybciej widzieli co i jak złapać w kadrze żeby było zgodne z ich wizją. Nie szalał bym z tą większą odpowiedzialnością, bo to mocno na wyrost dorabianie ideolo.

No jeśli się wyjdzie od Twoich założeń - to 1:0 dla Ciebie. Co nie zmienia faktu interesującej zależności, proporcji \"zmarnowanych\" a \"dobrych\" zdjęć między kolorem a B&W.