Czy DOFMaster mowi prawde?

Zależy też od wzorów, ale jesśli krążki są takie same to DOF ma rację a tabela w książce jest walnięta. Moje excele pokrywają się z Twoimi wynikami z DOF'a.
A przy okazji - ten krążek rozproszenia to dla odbitek 10x10cm lub mniejszych ;-)
Jak już liczysz to wylicz własny albo załóż o połowę mniejszy.

Dzieki, Henry. Czyli na przyklad dla odbitek 20x20 cm to jaki krazek bylby dobry?

a z jakiej odległości masz zamiar Marcinku oglądać te odbitki 20x20? bo mnie się zdaje, że im większa odbitka, tym dalej od oka się ją ogląda, a wówczas masę muszej kupy można pominąć. tak przynajmniej pisali w księgach wieczystych autorów, którym na temacie wyszły zęby i włosy.

No, z nie blizszej niz 25 cm chyba. Bo inaczej przy 20x20 zatracilbym wrazenie calosci. A o calosc, cala jaskrawosc, nam przeciez chodzi, no nie?

to o jaskrawość czy o głębię ostrości chodzi?.

o! a tam z czwartego piętra, kangura zrzucali. ja zwariuje Panie! ja zwariuję.

Podane przez Ciebie, Janusie przykłady wskazują na to, że książeczka się nie myli, jeno Ci co ją pisali przyjęli byli krążek o średnicy ok. 0.055mm. Ot chyba i cała zagadka.

Dokładnie tak - nawet ciut mniej, jakiś 0,053 mm może - i wtedy wszystko się zgadza.

Pzdr

Grzesiu

Gdy wicher się zrywa...

Aha. To milo, ze jestesmy coraz blizsi szczesliwego rozwiazania. A w tej sytuacji powiedzcie, Panowie - bo ja mam rozum chlopa i trzeba do mnie prostymi slowami - mam sie trzymac krazka wg Rolleifleksa czy krazka wg DOFa?

To zależy, czy chcesz mieć ostre zdjęcia, czy nie. :P
Jeśli przyjmiesz taki minimalny przyzwoity obecnie krążek, czyli 1/1500 przekątnej klatki, to dla 6x6 (a dokładniej 56x56 mm) wynosi on 0,053 mm właśnie, czyli tak, jak najwyraźniej policzono tablice w książce. Czyli można z tym spokojnie robić.
Jeśli przyjmiesz natomiast mniejszy, jak np. ten 0,045 mm z DOFa, to po prostu będzie mniejsza szansa, że gdy ktoś zacznie się uważnie wślipiać w zdjęcie, wodząc nosem po odbitce, lub gdy wykadrujesz część klatki, to obiekty na skraju GO okażą się nie do końca ostre. Czyli mniejszy krążek daje Ci margines bezpieczeństwa przy dużych powiększeiach czy przy odbitkach z niepełnej klatki.

Pzdr

Grzesiu

Gdy wicher się zrywa...

20x20 cm to są odbitki albumowe - oglądane z ręki więc 25cm to optymalna odległość. Dla niej jeżeli masz dobry wzrok to jesteś w stanie rozróżnić szczegóły 0,07mm (zobacz sobie że to tylko 1/13 mm - czyli nie tak dużo). Więc dla 6x6cm (jak zauważył FlatEric wielkośc klatki jest mniejsza) musisz założyć krążek rozproszenia 0,0204.

Dzieki raz jeszcze za wyjasnienie.
Henry, ale wtedy to z przyslony 16 bym juz chyba nie wyszedl, a ja staram sie ostatnio trzymac f8 i f11, bo one wlasnie sa dla Xenotara najbardziej przyjazne. Ech, po co ja do tej tabelki w ogole zagladalem! Chyba ostatecznie pozostane przy DOFie i sugerowanym przez niego krazku (0,045 mm).
Pozdrawiam Wszystkich Ludzi Dobrej Woli! Milego weekendu!

No nie ma cudów - płaszczyzna ostrości zawsze jest płaszczyzną, a nie przestrzenią ;-) Musisz kreatywnie wykorzystywać nieostrości :-)

No właśnie nie zawsze.

Pzdr

Grzesiu

Gdy wicher się zrywa...

A jeszcze teraz napiszcie, co oznacza Wasz powyzszy krotki szyfrowany dialog.

O co dokładnie chodzi Henry'emu, to moja nie wiedzieć, ale płaszczyzna ostrości - a raczej powierzchnia ostrości wcale nie musi być właśnie płaszczyzną - na skutek nieskorygowanej krzywizny pola. Widać to w prostych obiektywach przy dużej dziurze, choćby w trypletach, z rolleicordowym Triotarem na czele.
Efekt jest taki, że ostry obraz tworzony jest nie w płaszczyźnie błony, ale na wypukłej obrotowej powierzchni, ku brzegom kadru odchylającej się do przodu (ku obiektywowi). W rezultacie ustawienie ostrości w kadrze nie wypada w jednej odległości/płaszczyźnie - ale im dalej od środka kadru, tym bliżej aparatu. Może to dać efekt pozornego zwiększenia głębi ostrości, gdy główny motyw w centrum kadru jest ostry, a znajdujący się po bokach pierwszy plan też - mimo, że teoretycznie już nie powinien, ale obejmuje go właśnie taka wygięta strefa ostrości.

Pzdr

Grzesiu

Gdy wicher się zrywa...

Czytam i dumam, i staram sie zrozumiec... Czy masz na mysli podobny efekt do tego, kiedy w pinholu wyginamy brzegi negatywu ku przodowi? Choc w tym przypadku o glebi ostrosci ani o obiektywie nie mozemy w ogole mowic. Bardzo przepraszam, jesli splycam watek, ale brakuje mi wiedzy i wlasciwego rozumienia pojec, ktorych uzywasz. Nie mniej dziekuje za cierpliwosc!

No właśnie - pinhole nie ma ostrości.
Zasadniczo chodzi mi o taki efekt, że obszar ostrości na brzegach zdjęcia wypada bliżej aparatu niż w środku kadru.
Widać to na przykład na tym zdjęciu Bolasa - zwróć uwagę na potłuczone szyby czy szprosy okienne w środku kadru i np. w lewym górnym rogu - w środku są zdecydowanie nieostre, w rogach - prawie ostre. I odwrotnie - ostrość dalekiego drugiego planu jest największa w środku, a ku brzegom spada.

Pzdr

Grzesiu

Gdy wicher się zrywa...

O, dzieki, Grzesiu. Faktycznie swietny przyklad, teraz widze to jak na dloni. Czym jendak jest ta "wypukla obrotowa powierzchnia", o ktorej pisales wczesniej? Wciaz nie bardzo potrafie ja umiejscowic w aparacie.

Czyli mozna twierdzic, ze gdyby kwadrat z Triotara podzielic na dziewiec rownych kwadratow, ponumerowanych 1-9 od gornego lewego rogu do prawego dolnego, to ostre (lub przynajmniej wykazujace taka tendencje) beda numery: 1, 3, 5, 7 i 9. Czy dobrze mowie?

Hmmm... Z tą powierzchnią to jest tak, że wyobraźmy sobie, że ustawiamy ostrość obiektywem na nieskończoność. Teoretycznie - przy dobrze skorygowanym obiektywie - powinno być tak, że rzutuje on wtedy ostry obraz obiektów w nieskończoności na płaszczyznę pokrywającą się z błoną w aparacie. Czyli wszystko co tak samo odległe od aparatu wyjdzie w całym kadrze równo ostro (pomińmy dla uproszczenia "zwykły" spadek ostrości ku brzegom wynikły z tych czy innych niedoskonałości obiektywu).
Natomiast gdy obiektyw posiada nieskorygowaną krzywiznę pola, ostry obraz utworzony będzie nie w płaszczyźnie błony, ale na powierzchni zbliżonej (w dużym uproszczeniu) do kulistej, w środku kadru stykającej się z błoną, a ku brzegom wyginającej w stronę obiektywu (w rogach klatki może to sięgnąć nawet kilku mm).
Ponieważ płaska błona poza środkiem kadru znajduje się wtedy dalej od obiektywu, niż odległość, w której tworzony jest ostry obraz z nieskończoności (w naszym przykładzie), to skutkiem tego ostro będzie na niej rysowany obraz obiektów znajdujących się bliżej niż nieskończoność (bo jak wiadomo - im dalej obiektyw od błony, tym bliżej ustawiona jest ostrość).
Czyli tak naprawdę, gdy zrobimy zdjęcie takim obiektywem, to ostre będzie całe - wszystkie 9 kwadratów, ale zależy gdzie - kwadrat 5 będzie ostry w nieskończoności, 2, 4, 6, 8 nieco bliżej, a 1, 3, 7 i 9 - jeszcze bliżej. Po prostu im dalej od środka kadru, tym bliżej aparatu wypada ostrość zdjęcia.

Oczywiście, jak przymkniemy obiektyw, to głębia ostrości może stać się na tyle duża, że to zjawisko będzie w zasadzie niezauważalne.

Pzdr

Grzesiu

Post był edytowany 2009-11-22 00:30:35

Gdy wicher się zrywa...

Niesamowite rzeczy piszesz. Znowu zaluje, ze fize olalem ostatecznie, od razu gdy przedmiot ten pojawil sie w podstawowce. Piekne dzieki za wyklad na temat trypletu!

Upraszczajac, mozna wiec powiedziec, ze "najlatwiej" mozna zrobic Triotarem ostre zdjecie na przyklad przewroconego stozka, ktorego wierzcholek jest w najdalszym od nas punkcie, a krawedz w najblizszym, a "najtrudniej"... kuli?

Z wielka checia przeczytalbym podobna rozprawke na temat Tessara i Planara. Ale to juz chyba glebsza woda. Pozdrawiam!