Obywatele dworca

Pomysł z tą odbitką dobry, ale jeszcze nie chyba się nie odważę. Muszę popracować nad sobą w tym względzie . A swoja drogą to widzę, w zrobieniu dobrej fotografii ludzi, zwolnienie migawki to tylko malutka kropka na i. Dużo więcej jest innych rzeczy.

Pogadaj z nimi. Zrób odbitkę, daj im to (powyższe) zdjęcie. Jak im pokażesz, że nie zamierzasz nic ponad parę pamiątkowych zdjęć, to może zgodzą się na zbliżenia, portrety. Takie normalne, niekoniecznie wcale „dramatyczne”. Tak jak ten „dziadek” z mojego zdjęcia, co to usłyszawszy, że na pamiątkę, nawet zapozował z uśmiechem ...

Kaleką jest on. Obserwowałem ich już jakiś czas wcześniej, mając zresztą bardzo podobne myśli jak ty. Patrzyłem, jak wybierają ławkę, jak ją pieczołowicie sprzątają zanim usiądą, jak on powoli, z wielkim namaszczeniem układa swoje kule. Mimo, że to był tylko kawałek ławki, miało się wrażenie, że krzątają się w prawdziwym domu. Zaskoczył mnie też szacunek jakim w każdym geście on odnosił się do niej. Pomyślałem wtedy też, że wyglądają bardziej szczęśliwi niż niejedna "normalna" para.

Co do kadru, to pewnie żebym chciał mieć ich większych na zdjęciu. Ale miałem tylko podpiętą 50-tkę. Co prawda kiwnąłem im aparatem, pytając pokazując , że chce zrobić zdjęcie, ale i tak nie miałem odwagi podejść bliżej, obok było dużo ludzi i nie chciałem robić widowiska.

Patrzę i myślę: czy są parą, które z nich dwojga jest kalekie.
Zastanawiam się czy ta ułomność zdeterminowała ich los.
A może to Ich wybór?
A teraz się czepnę o kadr. Kobieta i mężczyzna na zdjęciu,
są bezsporną dominantą. Poza nimi nic nie jest ważne.
Aż się prosi, aby zgnieść oglądającego fotografię, porządnym zbliżeniem.