Śnieżka

Byłem tam kilka dni temu. Wjeżdżając kolejką linową na sąsiadującą ze Śnieżką Kopę zastanawiałem się, jakim cudem ta przestarzała technologia z prymitywnymi zabezpieczeniami wciąż z sukcesem przemieszcza ludzi z dołu do góry i nazad. A w przypadku omdlenia? Nieuwagi? Niespodziewanego ataku paniki? To cud, że w ciągu kilkudziesięciu lat była tam ponoć tylko jedna ofiara śmiertelna. Ludzie zaś zachowywali się swobodnie pięć metrów nad ziemią. Rozmawiali ze sobą, rozmawiali ze sobą przez telefony komórkowe i robili zdjęcia. Dalibóg, gdyby ktoś pracował na laptopie, nie byłbym zdziwiony. Pięć metrów pod stopami zobaczyłem kilka pogubionych kaszkietów, upuszczonych telefonów nie zauważyłem, pewnie zlewały się z otoczeniem.

To jest Śnieżka z czasów, gdy talerzy jeszcze nie było...

Fejk. Agdzie talerze? To może Śnieżne kotły...