Spotkanie przy kawie

Na pewno bym się dosiadł do jego stolika.
Lubiłem Skrzyneckiego - znałem go z "Piwnicy"

To chyba najmilsza postać pomników: płynny kawałek życia miasta zamknięty w kamieniu i w jakiś sposób skazany na nieskończone odtwarzanie tego samego, przemijającego gestu. Te wszystkie pomniki pisarzy, którzy przysiedli na ławce czy przy fontannie i już nigdy stamtąd nie wstaną, bardzo mnie ujmują.