Jesteśmy spadkobiercami pasji rozwijanej od 2006 roku wokół portalu aparaty.tradycyjne.net. Jako oficjalne Stowarzyszenie działamy od 2019 roku, jednocząc twórców, dla których fotografia to coś więcej niż cyfrowy plik.
Naszą misją jest ochrona i promowanie tradycyjnych technik światłoczułych – od klasycznego negatywu i magii ciemni, po szlachetne procesy historyczne. Tworzymy przestrzeń do wymiany wiedzy, organizacji wystaw i wspólnego odkrywania kunsztu fotografii analogowej.
Komentarze 7
To zdjęcie mi przypomniało jak kiedyś pojechaliśmy z kumplami nad morze i razu pewnego postanowilismy odkryć swoją romantyczną stronę natury i pooglądac zachód słońca. Po odpowiednim przygotowaniu się i wprawieniu w jeszcze bardziej romantyczny nastrój przy pomocy napojów wyskokowych ruszyliśmy na plażę. Wchodzimy. Patrzymy po nieboskłonie. Jest! Duże i czerwone jaśniejące pieknym blaskiem. Siadamy i oglądamy. Piękne - zauważa jeden z kolegów.
Niesamowite - zaznacza drugi.
Ale widok - wzdycha trzeci.
Ehh - dołączam się do chóru zachwytów.
Patrzymy. Mija kwadrans. Pół godziny. Godzina. Majestatyczne, czerwone słońce wciąż lśni krwawoczerwonym światłem.
Piękne - zauważa jeden z kolegów.
Niesamowite - zaznacza drugi.
Ale widok - wzdycha trzeci.
Ehh - dołączam się do chóru zachwytów.
Mija kolejne pół godziny. Godzina.
Eeee panowie, to chyba jednak księżyc a nie słonce - nieśmiało zauważa w końcu jeden z kolegów.
No co ty!? Głupi? Księżyc? Taki czerwony? - przywołujemy go do porządku.
No tak... ale yyyy... od pół godziny jest już tak ciemno, że nie widzę nawet, która mam godzinę na zegarku, więc jak to może być słońce - próbuje bronić się kolega numer jeden.
? - kolega nr 2
? - kolega nr 3
? - ja.
...i w tym momencie powiał po plaży silniejszy wiatarek, i ku naszemu szczeremu zdziwieniu nasze "słońce" zawirowało jak baletnica i obróciło się ku nam ukazując dumny napis "Jan III Sobieski".
...bo jak się okazało był to wielki czerwony balon reklamujący szlugi, zamocowany dość wysoko na lince jakiś kilometr czy dwa od nas i w dodatku podświetlony od dołu reflektorami. A my byliśmy w takim romantycznym usposobieniu, że nie przywiązywaliśmy uwagi do szczegółów i nie przeszkadzało nam, że słońce zachodzi na wschodzie.
Od tej pory nie wierzę w zachody słońca, a jeśli już je ogladam to na trzeźwo.